Bir Ömür Hatırlansın

Kapıya gelen on üç yaşlarındaki çocuk, “Abi, biz buradan taşınıyoruz. Bana öyle bir şey ver ki seni ömrüm boyu hiç unutmayayım,” dedi.

Düşündüm. Ne verebilirdim ki bir ömür hatırlatsın, anlamlı ve değerli olsun, geleceğine umutla bakmasını sağlasın?

İçeriye geçtim. Çantamda tam ona göre bir hediyem vardı. Yanına gittim:

— Bu tohumu al. Bu tohum bir ağaca ait. Bu ağacın ismi peygamber ağacı. Tam dört yüz yıl yaşayabilen bir ağacın tohumu bu. Kerestesi kurutulduğunda demir kadar sertleşen, çok sağlam bir ağaç. Bu tohumu ailenin toprağına dik. Sen beni hatırla. Senin çocukların, onların çocukları ve onlarınkiler de bu ağaçla seni yâd etsinler.

Bu hikâye on beş yıl önce yaşanmıştı. Üç yıl kadar önce, ofisi açarken genç bir kadın karşıma çıktı:

— Hatırlıyor musun abi? Biz burada oturuyorduk, dedi.

Dikkatlice baktım ve hatırladım. O kız çocuğuydu. Yıllar geçmiş, büyümüş, yetişkin olmuştu. Şimdi bir anısını yâd ediyordu.

Bu hikâye gibi nice hikâye vardır ki küçük ve geride kalmış sanılır. Ancak insanlar hayatlarını etkileyen güzel ve kötü şeyleri hayatları boyunca hatırlar ve bunların üzerine bir hayat inşa ederler.

Bir insan, bir başka insanı dönüştürebilir. Bir öğretmen, bir spor hocası, bir aile büyüğü, bir komşu ya da dünyada farklı ve güzel şeylerin olabileceğine işaret edecek herhangi bir insan.

Bu yüzden hiçbir anımızı ve yaptığımız güzel şeyi küçük görmeden, hayatı büyük bir memnuniyet ve şükür içerisinde yaşamalıyız. Bu yüzden kendimize özen göstermeli ve kendimizle ilgili olmalıyız. Bu yüzden hepimiz küçük dünyalarımızın büyük, güzel insanları olmak için güne kalkmalı ve günü de kalbimizdeki huzurla bırakmalıyız.