kayıp giden kelimeler

Kelimelerin yuvarlak kenarlarından kayıp giden insanlara, onları tutamayan, onlarda kalamayan yanlarına biraz hak ver

mek gerekir. Bunu yıllar içinde izleyerek öğrenmek zorunda kaldım.

Bazı kelimeler vardır; taşıdıklarıyla insanı yakar, dondurur, canını acıtır.Bir alerji gibi dokunur, rahatsız eder.

Ayrılık.Terk edilmişlik.Dışlanmışlık.Anne.Aşk.Vicdan.Adalet.Dürüstlük.Güven.Karakter.İnanç.Sevgi.Aldatılma…

Tutulması zor kelimeleri bulmak için, yazıların rahatsız eden yerlerine bakmak gerekir.Görmezden gelinen cümlelere, üzerinde durulmayan satırlara, düşünmekten kaçınılan bölümlere…

Her kayan kelime, her hızla geçilen hece, içimizde birikmiş, doymuş, tıkanmış ve çözülmemiş bir şeyin izidir.Bir zehir gibi…

Kendi kendime öylesine güzel bulduğum yazılarım oldu ki içinde sert sorular, zor yüzleşmeler vardı.Ama üç-beş beğeniyi geçmedi.

Görülmedi.Duyulmadı.Okunmadı.

Sonradan fark ettim, fazla gelmiş yazılardı.

Okuyucunun hazır olduğundan fazlasını barındırmıştı.Hazır olunamayacak kadar zorlamıştı.

Yazının farkındalığının hiçbir öneminin olmadığını anladım. İhtiyacı olanın hazır olduğu anda bu kaybedilmiş metne ulaşması gerekiyormuş.

Herkes için bir adım öne geçmişim.Onlar daha gerideyken, ben hazır olan kişiye olduğu gibi yazmışım.

Belki de eldivensiz dokunulmaması gereken kelimeleri gerektiğinden daha çıplak ortaya dökmüşüm.

Doğruyu söyleyenin dokuz köyünde birden olmak istemişim, ama hiçbir köyde beni gören olmamış.

Kovulacak kadar ciddiye alınmamışım.

Ve belki de en ironik olan şu,

Kelimeler gibi ben de yuvarlak kenarlarımdan kaymışım.

Dokunulamayan, tutulamayan, yanından geçilip gidilen biri olmuşum.